Inmiddels hebben we in de Heemtuin niet alleen een traditie opgebouwd met beelden, maar ook met gedichten die passen bij de werken die daar geëxposeerd zijn. Het is altijd bijzonder te ervaren hoe poëzie een extra laag toevoegt aan de beelden en het prachtige decor van de Heemtuin versterkt dat nog eens.

Ook bij deze tentoonstelling vullen beelden en poëzie elkaar aan. Kinderen uit groep 6 van de Koningin Juliana School schreven gedichten bij de beelden voor de opening, een van de kunstenaars maakte een gedicht bij haar werk en onze ‘vaste’ dichter Frans Terken schreef een gedicht over de hele tentoonstelling. Deze gedichten lees je hieronder.

Daarnaast organiseren we op zondagmiddag 27 september, tijdens de Kunstroute Leiden, om 15 uur een rondleiding langs de beelden. Ook dit jaar zal deze versierd en verdiept worden door dichters uit Leiden en Leiderdorp die speciaal bij een aantal beelden gedichten hebben gemaakt.

Daniella Rubinovitz schreef bij haar werk Fish Tribe

Vissen die samen bewegen.
Als één lichaam.

Ze zwemmen niet in water, maar door gras.

Het gras raakt hen, zoals waterplanten.

Zo blijven ze verbonden met de aarde.

Niet los. Altijd in relatie.

Met elkaar.
Met de plek. 
Met de aarde.

Hout.
Verbrand.

Tijd zichtbaar in het materiaal.

Geaard zijn is een basis hebben.

Van daaruit kun je bewegen.

Frans Terken schreef over de tentoonstelling

Heemtuin

Nemen we het groen in ogenschouw
de kleurenpracht van bloemen
in weelderig grasland en meiveld

te midden daarvan de beelden
die oprijzen tussen de halmen 
zo met de ondergrond verbonden

kunstig uit natuurlijke materialen gevlochten 
dat oprichten van wat een mens vermag
om zich met de aarde een te voelen

als een school vissen bijeengedreven
staan zij en wij – beeld en mens – hier
in dit park rond de heuvel aan het water

dat het leven voedt vanuit de wortels
hoe we het omarmen en vasthouden